Leer parachutespringen in 5 etappes.
Stap 1: Wees van de risico’s bewust!
Stap 2: Wat heb je nodig!
Stap 3: Hoe een club vinden!
Stap 4: Prik een datum en spring! Je bent hier !
Stap 5: Haal je brevet!
Je weet wel hoe het kan gaan, we plannen en plannen en uiteindelijk komt er niets van terecht. Prik een datum op de kalender, ga naar de paraclub en spring. Verzamel je vrienden om samen de opleiding te volgen. Het is per slot van rekening leuker om je opleiding in groep te volgen dan alleen en het werkt erg motiverend met al die mensen rondom je.
Wanneer je op de parachutistenclub arriveert, moet elke deelnemer een hoop papierwerk invullen. Niet om je schrik aan te jagen maar verzekering en aansprakelijkheidspapieren dienen ondertekend te worden. Je moet er je altijd van bewust zijn dat je iets buiten het gewone gaat doen, iets met risico’s.
Springen! De vrijeval op zich klinkt erger dan het eigenlijk is. Eigenlijk heb je helemaal niet het gevoel dat je aan het vallen bent tijdens de vrijeval. Het is meer de druk en opwinding van de lucht die over je lijf gaat die je het “vrijeval” gevoel geeft. Je hersens hebben geen referentiepunt welke kan geïnterpreteerd worden als een val. Het is meer een gevoel van op een kollom lucht te drijven.
Bij de opening van de parachute heb je het gevoel dat je naar boven wordt getrokken, je gaat niet naar boven, je remt af. Je parachute kan je gemakkelijk sturen met het stuurmechanisme de “toggles”.
Op de meeste paracentra heb je zelfs radiobegeleiding om je bij de eerste sprong te begeleiden. Sommige centra werken nog met “batons”, een beetje zoals de jongens die de vliegtuigen begeleiden. In beide gevallen is het altijd een instructeur die de leerlingen radiobegeleiding geeft om ervoor te zorgen dat je netjes en veilig land.
De parachutes waar je als leerling met gaat springen zijn relatief grote, makke en vergevingsgezinde matrasparachutes. Deze grote en trage vleugel maakt het mogelijk om op een zachte en veilige manier te landen. Onthoud dat je sprong niet gedaan is tot je veilig bent geland, de meeste ongevallen gebeuren bij de landing. Hou je ogen en oren open, luister naar de instructeur en have FUN.
Allemaal goed en wel maar nu kan je beginnen je afvragen: “Wat als die parachute niet opengaat?” Wel, dit zou kunnen gebeuren maar in dit geval is het de grondopleiding waar je leert hoe je moet anticiperen op zulke situaties. Het is verplicht om zowel met een hoofd- als reserveparachute te springen. Je hebt een reserveparachute bij om in geval dat je hoofdparachute niet goed opengaat mee te landen. De technologie die in de huidige reserveparachutes zit heeft een heel eind afgelegd. Elke reserve moet om de 120 (sommige federatie laten 6 maanden toe) nagezien worden, zelfs als die in deze periode niet gebruikt is. Het activeren van de reserveparachute is iets waar tijdens de grondopleiding veel aandacht wordt aan besteed.
Als extra bescherming is ieder parachutesysteem uitgerust met een AAD (Automatic Activation Device). Een AAD is een minicomputer die tijdens je vrijeval je hoogte en valsnelheid registreert. Als je een bepaalde hoogte hebt bereikt en je valsnelheid is niet afgeremd dan gaat deze minicomputer dit merken. De AAD gaat dat interpreteren als een hoofdparachute die niet open is en je reserve wordt geactiveerd.
Vertrouw nooit op je AAD alleen, doe wat je tijdens de grondopleiding hebt geleerd maar neem wel genoegen met het idee dat er een beschermengel in je parachute zit.
  Hop naar de volgende stap. |